English below***

bebek

Uzun zamandan beri bu konu hakkında düşünüyorum. Koşulsuz sevgi nasıl olabilir? Nasıl kötü diye sınıflandırdığımız birilerini sevebiliriz?

Mesela bile bile bir insana, bir hayvana zarar veren ya da sadece her gün sizi sinir eden birine karşı nasıl sevgi duyabilirsiniz?

Bir çok zaman zor bir durum ama hiç bir zaman imkansız değil.

Öncelikle bence hepimiz şunu hatırlamalıyız. Dünyaya gelen her varlık, saf sevgi ve ışıkla dünyaya geliyor. Tüm insanların özü bu sevgi. Bunun böyle olduğunu yeni doğmuş bir bebeğe bakarak anlayabilirsiniz. Küçük bir bebekle zaman geçirirken, insanların nasıl gözlerini onlardan alamadığına şahit olabilirsiniz. Bunun nedeni saf ışık ve sevgiden meydana gelmeleri ve bu enerjinin tüm insanları etkisi altına alması.

Fakat işler nasıl oluyorda bu hale geliyor? Ne zaman bir sevgi küpü, nefret ve şiddet küpüne dönüşüyor?

Her canlı annesinin rahmine düştüğü 120. günden itibaren bilinçaltını oluşturmaya başlıyor. Bu süreç 3 yaşına kadar çoğunlukla annemizin etkisi altında devam ediyor. Bunun ana nedeni, yeni doğan bir bebeğin aurası (onu koruyan manyetik alanı) 3 yaşına gelene kadar gelişmiyor ve bebek annenin aurasını paylaşıyor. Peki bu bize neyi gösteriyor? Bu süre boyunca anne nasıl hissediyorsa, bebek öyle hissediyor. Eğer anne şiddet görüyorsa, sürekli mutsuzsa, depresyondaysa, bu bebeğin bilinçaltına yerleşiyor. Daha annenin rahmindeyken, bu dünya hiç yaşanılacak yer değil, ben bu korunaklı alandan hiç çıkmasam daha iyi demeye başlıyor. Böylelikle daha en baştan bazı doğumlar, bebek dünyaya gelmek istemediği için çok zor oluyor.

Kısacası, anne nasıl bir hayat yaşıyorsa, bebek onu yaşamaya kodlanmış bir şekilde dünyaya geliyor.

Bu dönem önemli olduğu kadar, çocuğun yetiştirilme şekli de bir o kadar önemli. Biz çocukken, hiç bir ayrım yapmıyoruz. Kendinizi bir düşünün, size biri öğretmese, ırkların ne olduğunu biliyor musunuz? Çocukken sokakta çinli bir çocuk görseniz, sen Çinlisin diye bir etiket koyup, arkanızı dönüp gider miydiniz? Çocukken siz hangi arkadaşınızın zengin, hangisinin fakir olduğunu bilir miydiniz? Bu sizin arkadaşlığınız için bir kriter olur muydu?

National Geographic de bir belgesel izlemiştim, iki kız birbirine yapışık olarak büyüyor. Tek bir bedenleri, iki ayrı kafaları var. Kızlar nereye giderlerse gitsinler, rahat edemiyorlar. Tabii ki herkes onlara garip garip bakıp, fotoğraflarını çekmek istiyor. Rahat ettikleri tek yer, anaokulu bu yüzden orada ders vermeye başlıyorlar. Çünkü orada hiç bir çocuk onların vücutlarına bakıp, sorular sormuyor ya da anlamaya bile çalışmıyor sadece onların orada bulunmasından ve beraber oynamaktan keyif alıyorlar. Bir çocuk için, siyah, beyaz, zengin, fakir, eşcinsel, heteroseksüel, müslüman, yahudi diye bir ayrım yok. Biz bütün etiketleri sonradan hayatımıza sokuyoruz.

Love as Children Do

Bizim gerçekte özümüz bu, hiç birimiz şiddete, nefrete eğilimli olarak bu dünyaya gelmiyoruz. Hayatta yaşadığımız bazı zorluklar, aile içinde gördüğümüz şiddet ya da annemiz tarafından gerçekten sevilmemek bizi doğamıza aykırı durumlara yönlendiriyor.

Amerika’da yapılan bir araştırmada, seri katillerin %98’inin çocukken annesi tarafından terkedilen ve aile içinde hiç sevgi görmeden yaşayan çocuklar olduğu görülmüş.

Biz annemizin karnındayken, beslenmemiz için oluşan göbek bağı aslında bütün yaşamımız boyunca devam ediyor. Bir anne bilerek ve isteyerek ben bu çocuğu istemiyorum demedikçe, o bağın kopması mümkün değil. Annelerle çocukları arasında oluşan telepatik bir güç var. Bu güç annenin, çocuğu nerede olursa, olsun, onun nasıl olduğunu hissedebilmesini ve nerede olursa olsun ona sevgisini gönderebilmesini sağlıyor. Bir çocuk istese bile bu bağı koparamaz, bu bağı koruyan kişi annelerdir.

Şimdi bir bebek düşünün, bembeyaz bir ışık içinde, parıl parıl parlayarak bu dünyaya geliyor. Fakat hayatı boyunca kimse ona bir kere bile güler yüz göstermiyor, hatta aile içinde sadece şiddet görerek büyüyor. Kendi özünü, kendi köşesine saklanarak bir süre korumaya çalışsa bile, bir süre sonra kendi gücü buna yetmiyor. Her bebeğin yaptığı gibi sadece gördüğü hareketleri kopyalamaya başlıyor. Bu bebeğin, büyünce nasıl bir insan olmasını bekliyoruz? Evet yanlış şekilde büyümüş, yetişmiş halini hiç sevmiyoruz, peki bir de onun bebekliğini düşünsek, gerçekten özünü görmeye çalışsak. Belki o kadar çok şey yaşamış ki, içindeki gerçek ışık söneli yıllar olmuş ve kendinin bile ulaşamayacağı derinliklere gömülmüş. Fakat bu bizim bilinçsizce o kişiyi yargılamamız için yeterli mi?

Ben çoğunlukla olaylara böyle bakmaya çalışıyorum. O bebeği bu şekilde yetiştirene de bazen kızamıyorum çünkü kim bilir kendi nasıl yetişti, sadece, keşke bu bilinçte çocuk yapmasaymış diyebiliyorum. Hrant Dink’in karısının muhteşem bir konuşması var, kocasının ölümünden belki de bir gün sonra katiliyle ilgili şöyle bir cümle kurabiliyor. “Yaşı kaç olursa olsun; 17 veya 27, katil kim olursa olsun, bir zamanlar bebek olduklarını biliyorum. Bir bebekten bir katil yaratan karanlığı sorgulamadan hiçbir şey yapılmaz kardeşlerim…”

Son olarak çocuk bilincimizi ve gerçeğimizi gösteren bir videoyu sizinle paylaşmak istiyorum.

https://www.youtube.com/watch?v=iYrJ1SuG_Jw

Yeni nesil bizlerden çok daha iyi ve çok daha bilinçli, onların ışığını balçıkla sıvamak, her zamankinden daha zor. Ben koşulsuz sevgiye ve her insanın özünün iyi olduğuna olan inancımı korumaya devam edeceğim. Umarım sizlerin de fikrini biraz da olsa yumuşatabilmişimdir. Her zaman sevgiyle kalın.

Sat Nam.

***

I have been thinking about this subject for a long time. How can you love a person unconditionally?

How can you love somebody who harms a person, an animal or who annoys you every single day?

It is mostly very hard but never impossible.

First of all, we should always remember one thing. Every single person who comes to this life, is full of love and light. You can see this when you look at a new born baby. When you spend time with a little baby, you can witness that everybody’s looking at them. It is because their love and light attracts people’s attention.

But what happens? How can a baby with full of love, becomes a human being with anger and hatred?

The subconscious of a baby begins to develop from the 120th day on mother’s womb until it is 3 years old. The baby is under mother’s influence until that moment. A new born baby do not have an aura (a protected magnetic field) until it is three years old. It shares the aura of the mother. So what does it mean? During this time period, baby feels the same things the mother feels. If the mother is violated, if she is unhappy all the time or in depression, everything goes to the baby’s subconscious. So the baby in the womb of the mother begins to think that the world is not a good place to live in, they prefer to stay in the womb as much as they can. These kind of thinking leads to very difficult child births.

The way you raise the children is also an important issue. When we were children, we did not know anything about discrimination. Think of yourself. If it was not taught to you, would you know what a race is? If you see a Chinese boy on the street, would you not consider playing with him because he was Chinese? When you were a child, did you know how wealthy your friends were? Did you know if they were rich or poor? Would it be a criteria for them to be your friend?

I have watched a documentary in National Geographic, there were two girls who has two heads on the same body. (conjoined twins) Wherever they go, they can not be comfortable. Everybody was looking at them, they wanted to take their photo. The only place they felt comfortable was kinder garden. So they decided to work there because the children were not staring at their body or ask weird questions. All they want was to play with them and enjoy that moment. For a child, there is no difference as black or white, rich or poor, gay or straight, muslim or jewish. We begin to put these labels when we grow older.

Our truth is begin neutral. We are not born to be violent. The hard times we faced during our life, domestic violence or not being loved by our mother gave birth to these unnatural outcomes.

There is a research made in USA. They examine the childhood of the serial killers and 98 % of them, were abonded by their mother. They were raised without any love in the family.

When the baby is in the womb, the cord that feeds the baby, continues to create a bond between the mother and child throughout their whole life. If a mother does not want to create this bond and want to reject the baby, the cord can break off. In any other case, the child does not have the power to break this cord. Mothers can feel their baby all the time, no matter how old they are and send their love no matter where they are. They are the ones who protect this bond.

Now think of a baby, born with great light, shining on this earth. But during his/her life, nobody smiled at him/her once, he/she never felt loved and he/she was raised with domestic violence. He/she tried to protect his/her light for a while but he/she couldn’t find anywhere to hide after a while. He/she begins to mimic everything he/she sees like all the babies do. Now, when this baby grows up, how do we expect him/her to be as a human being? Yes, we do not love the way he/she is grown and raised, but how about thinking of that person as a baby and try to see his/her reality? Maybe he/she lived such a difficult life and lost his/her real light years ago. Even he/she does not know where this light is anymore. But is this enough for us to judge this person unconsciously?

I try to look at things this way. I generally do not get mad at the person who raised this child, who knows how that person grew up. I just say, I wish a person with this consciousness did not have a baby in the first place.

An Armenian journalist, Hrant Dink, was shot dead on the street years ago. His wife gave a speech just a couple days after his dead. She said, “No matter how old the killer is, he can be 17 or 27 years old, whoever the killer is, I know that this person was a baby. We need to investigate the darkness which created a killer from this baby. This is what we should focus on..”

To sum up, I want to share a video to show you, a child’s consciousness and reality.

https://www.youtube.com/watch?v=iYrJ1SuG_Jw

The new generation is more conscious than us. Their light is harder to manipulate. I will keep on believing in unconditional love and that everyone has a good heart deep inside. I hope I was at least able to soften your thoughts. Love and light to you all.

Sat Nam.

 

Share: